Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2013

Κινηματογράφος και κλασική μουσική 2

alt

Κινηματογράφος και κλασική μουσική 2. Ταινία "Εξκαλιμπερ". Πλαισωμένη από την ιερή σκηνική μουσική "Πάρσιφαλ" του Ρ.Βάγκνερ (συγκεκριμμένα εδώ το τέλος του έργου). Τι να αναλύσω τώρα...Η ταινία είναι απίστευτη, έχει βραβευθεί με όσκαρ σκηνοθεσίας και προτείνεται σε όποιον θέλει να κολλήσει Βαγκνερίτιδα (μεταδοτικό νόσημα που αν φτερνιστεί κανείς δίπλα σου τέλειωσες...). Μέσα στο έργο βρίσκει κανείς ό,τι θέλει. Αν είναι παιδί, αστραφτερά σπαθιά, κάστρα, μάχες, λίμνες με ομίχλη, καλούς και κακούς μάγους. Αν ενηλικιωθεί κάπως, μπορεί να διακρίνει ακέραια τα μηνύματα του έργου του μεγάλου συνθέτη. Οτι δηλαδή η αλήθεια, η γνώση και η πραγματική θέαση των πραγμάτων προκύπτει μόνο στους ανθρώπους που είναι έτοιμοι να τη δεχτούν διότι δεν κοιτάνε απλά τον κόσμο, βλέπουν! Και όποιος βλέπει, βλέπει! Χρειάζεται φυσικά η προσεκτική μείξη αθωότητας, ευγένειας, αγάπης αλλά και κάποιου βαθμού "ηλιθιότητας" (καλά διαβάσατε, ηλιθιότητας) για να ανοίξει από μόνη της η πύλη του κάστρου του άλλου κόσμου, αυτού των αρχέτυπων ιδεών. Και προσοχή, η δόση όπως είπα του μείγματος πρέπει να είναι πολύ προσεγμένη: λίγη περισσότερη ή λιγότερη αθωότητα, ηλιθιότητα ή ακόμα και ...αγάπη και το τέλικο αποτέλεσμα δεν δουλεύει. Αν κοιτάξετε τη ζωή σας προς τα πίσω, όλο και κάτι ανάλογο θα θυμηθείτε.


Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Bayreuth Festspiele στο youtube!

Δεν το κρύβω, κάθε φορά που ελέγχω το youtube για κανένα καινούργιο ..παράνομο βίντεο κλασικής τρίβω τα χέρια μου. Καλώς κακώς ζούμε στο χρυσό αιώνα της παρανομίας του διαδικτύου και όσο μπορούμε το απολαμβάνουμε.Γιατί και εδώ ισχύει η αρχή: το παράνομο προκαλεί μία ιδιαίτερη έλξη στους ανθρώπους. Οταν μάλιστα σχετίζεται και με την τέχνη που κάποιες φορές είναι κάπως υπερτιμημένη, τότε γιατί όχι. Ε, ας χάσει η Katharina Wagner (δισέγγονη) κάποια έσοδα και ας απολαύσει και ο τελευταίος απλός χρήστης του διαδικτύου τον τιτάνα προγονό της! Εξ άλλου κι αυτός πίστευε ότι η τέχνη πρέπει να είναι προσπελάσιμη στον οποιοδήποτε. Αν ένας φορέας πρέπει να κερδίζει από ένα έργο τέχνης τότε η τέχνη σχεδόν αυτοκαταργείται. "Ετσι, οι θεατρικές παραστάσεις θα είναι οι πρώτες δραστηριότητες στις οποίες θα εξαφανιστούν ολοκληρωτικά οι έννοιες χρήμα και βιοπορισμός" (Τέχνη και επανάσταση, σελ. 59).

Επεσα λοιπόν τυχαία στη Βαλκυρία του 2010. Το είχα δει και live τότε, μια και οι διοργανωτές είχαν καινοτομήσει εκείνη τη χρονιά και το πρόβαλαν απ ευθείας μέσω διαδικτύου.

Η αρχή του δράματος είναι εμπνευσμένη! (είπαμε δράμα όχι όπερα...η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως). Ενα μικρό παιδί λίγο πριν βγει από το δωμάτιό του, με την οργιάζουσα φαντασία του ξεσκεπάζει κάπως φοβισμένο τη σκεπασμένη με ένα σεντόνι άψυχη ηρωίδα και της δίνει ζωή. Ο Βάγκνερ σίγουρα δεν το είχε κατά νου, αλλά κάποιες τέτοιες μικρές καινοτομίες είναι απαραίτητες θεωρώ. Ο σκηνοθέτης έκανε καλή δουλειά με γκολ απ τα αποδυτήρια που λένε! Ενα μικρό πρόβλημα βέβαια ήταν εμφανές...Αντε να ερωτευτείς τον Ζίγκμουντ που ζυγίζει 150 Κιλά τουλάχιστον! Η Ζιγκλίντε ας πούμε ότι τρώγεται. Εχει τα πιασιματάκια της και αρέσει σε μία κατηγορία ανδρών κάπως παλαιάς αισθητικής! Από το 1600 -1900! Χα,χα...


Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Αστρική φιλία (ποίηση Φρ. Νίτσε)

Ενα κείμενο άκρως συναισθηματικό από τον Φρ.Νίτσε που γράφτηκε απολογητικά με αφορμή το θάνατο του πνευματικού του "Πατέρα" Ρ. Βάγκνερ. Η μουσική που παραθέτω είναι η αφορμή και σίγουρα ένα σημαντικό αίτιο μαζί της ρήξης της πνευματικής τους σχέσης. Η ιερή σκηνική μουσική, Πάρσιφαλ. Ισως ό,τι πιο όμορφο έχω ακούσει και γενικότερα αισθανθεί στη ζωή μου. Δεν ξέρω αν χρειάζεται να γράψω για την προσδοκία μου να το κατανοήσω, μια και οι αισθήσεις σε τόσο όμορφα πνευματικά δημιουργήματα παίζουν τον πρωταρχικό και γιατί όχι τον μοναδικό ρόλο. Και δεν τελειώνει ποτέ αυτός ο δρόμος.

------------------------------------------------------------------------------

Ημασταν φίλοι, και γίναμε ξαφνικά ξένοι ο ένας για τον άλλο.

Καλά είναι κ' έτσι, ας μην κρυβόμαστε, δεν κρύβουμε τίποτα εξ' άλλου ο ένας από τον άλλο .

Δεν θα κοκκινίσουμε για τίποτα πια.

Είμαστε δύο καράβια, που το καθένα έχει το δικό του σκοπό κι ακολουθεί μια δική του ρότα.

Οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν, συμπτωματικά

πανηγυρίσαμε μαζί μιά μεγάλη γιορτή -

και τότε, τα δύο θαρραλέα καράβια μας αναπαύονταν τόσο ήσυχα στο ίδιο λιμάνι,

κάτω από τον ίδιον ήλιο,

που μοιάζανε να' χουν πετύχει και τα δύο το σκοπό τους, που ήταν κοινός.

Μα η πανίσχυρη δύναμη του καθήκοντος μας, μας έδιωξε πάλι κατά τις θάλασσες, προς διαφορετικούς ήλιους

- κ' ίσως - ίσως δεν θα ξαναιδωθούμε ποτέ -

και αν ίσως ξαναιδωθούμε, δεν θ' αναγνωριζόμαστε πια...

Οι θάλασσες κ' οι διαφορετικοί ήλιοι θα μας έχουν μεταμορφώσει!

Επρεπε να γίνουμε ξένοι ο ένας στον άλλο,

ήταν γραμμένο στις μοίρες μας,

ένας παραπάνω λόγος για να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο !

Ενας παραπάνω λόγος για να καθαγιάσουμε την ιδέα της ξοφλημένης φιλίας μας !

Χωρίς άλλο, υπάρχει ένα μακρινό, αθώρητο και θαυματουργό άστρο, που δίνει έναν κοινό νόμο στις μικρές πορείες μας ....

Ας υψωθούμε ως σ'αυτή τη σκέψη.

Μα η ζωή μας είναι πολύ σύντομη,

η όραση μας πολύ ασθενική..

δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πραγματικοί φίλοι...

μπορούμε να κάνουμε και χωρίς αυτή την εξαίσια δυνατότητα.

Κι αν πρέπει να είμαστε εχθροί πάνω στη γη, παρ' όλα αυτά, θα πιστεύουμε στην αστρική φιλία μας.


(Ακούγεται και χωρίς μουσική, αλλά θα συνιστούσα να αισθανθείτε το θαύμα σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια).


Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Ιπτάμενος και Ολλανδός!

Από e-Nautilia.gr
Ολόκληρη η ναυτιλιακή Ιστορία είναι γεμάτη από πλοία που έφευγαν για μακρινούς προορισμούς και που ποτέ δεν έφταναν εκεί, ηττημένα από τα τρομερά στοιχεία της Φύσης. Κάποια από αυτά, σύμφωνα με το θρύλο, δεν στέριωσαν στα αβυσσαλέα νεκροταφεία που αποτελούσαν οι βυθοί των ωκεανών, αλλά συνέχισαν να διασχίζουν τις θάλασσες, στοιχειώνοντας τα πελάγη. Ο Ιπτάμενος Ολλανδός αποτελεί ζωντανό κομμάτι αυτού του στόλου - φάντασμα.

Για περισσότερα από εκατό χρόνια, ο θρύλος του Ιπτάμενου Ολλανδού «στοιχειώνει» τις συζητήσεις των ευρωπαίων ναυτικών. Πολλοί ήταν οι ναυτικοί εκείνοι που ορκίζονταν σε ότι πιο ιερό είχαν ότι ήταν μάρτυρες μιας ακόμα εμφάνισης του πλοίου φάντασμα. Ο πιο διάσημος ανάμεσά τους ήταν ο νεαρός δούκας του Γιορκ, ο μελλοντικός βασιλιάς George V της Αγγλίας.

alt
Ο δούκας, δεκατριών χρονών τότε, ταξίδευε ως σημαιοφόρος της Royal Navy με το πλοίο Bacchante, το οποίο πραγματοποιούσε το γύρο του Κόσμου. Τη νύχτα της 11ης Ιουλίου 1881, το πλοίο βρισκόταν στα ανοιχτά των αυστραλιανών ακτών. Ένα αμυδρό φως εμφανίζεται από το πουθενά στο σκοτάδι, 200 περίπου μέτρα από το πλοίο, και μαζί μ' αυτό ξεπροβάλλει ανά πλοίο περιτριγυρισμένο από μια τρομακτική κοκκινωπή αύρα, και "κόβει" το δρόμο στο πλοίο της Royal Navy. Τα κατάρτια του πλοίου - φάντασμα διακρίνονται πεντακάθαρα κάτω από αυτό το παράξενο φωσφορούχο φως.

Κάποιοι από το πλήρωμα τρέχουν στην πρύμνη για να δουν στα ανοιχτά το φαινόμενο που όμοιό του δεν έχουν ξαναδεί, αλλά το πλοίο εξαφανίζεται στο σκοτάδι το ίδιο μυστήρια όπως και εμφανίσθηκε. Ο δούκας του Γιορκ, όπως και δώδεκα άλλα μέλη του πληρώματος, παρατηρούν αποσβολωμένοι το θέαμα. Ο μελλοντικός βασιλιάς George V είναι πεπεισμένος πως μόλις είδε τον θρυλικό Ιπτάμενο Ολλανδό, παρά του ότι ο τύπος του πλοίου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τη ίδια νύχτα, λέγεται, ο ναύτης που αντελήφθη πρώτος το πλοίο - φάντασμα έπεσε από ένα κατάρτι και σκοτώθηκε. Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο ναύαρχος του πλοίου πεθαίνει. Για κάποιους, τα δραματικά αυτά γεγονότα συνδέονται με την περίεργη εμφάνιση του πλοίου, την οποία κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να εξηγήσει.

alt

Ο θρύλος του πλοίου - φάντασμα που βρισκόταν υπό τη διοίκηση ενός "ιπτάμενου Ολλανδού" ξεκινά τον 17ο αιώνα, χωρίς όμως να υπάρχει πάνω σ' αυτό πλήρης συμφωνία απόψεων. Σύμφωνα με μια διαδεδομένη άποψη, το αφεντικό του πλοίου -ο Ολλανδός - είναι ένας καπετάνιος με το όνομα Barent Fokke, ο οποίος ζει στο Άμστερνταμ γύρω στο 1650. Οι θυμοί και οι πομπές του είναι γνωστοί σε όλους τους ναυτικούς, και το πλοίο του είναι εκ μακρόν το πιο γρήγορο απ' όλα. Μπορεί να κάνει την απόσταση Άμστερνταμ - Μπατάβια σε τρεις μόλις μήνες, εκπληκτικό κατόρθωμα για την εποχή, κατόρθωμα ακατόρθωτο αν -σύμφωνα με πολλούς- δεν επέμβει ο ίδιος ο Διάβολος. Έτσι, όταν το πλοίο του εξαφανίζεται μια μέρα στη θάλασσα, γεννιέται ένας θρύλος που το θέλει να διασχίζει στους αιώνες τις θάλασσες, καταραμένο γιατί διέπραξε συμφωνία με το Διάβολο. Σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή, ο καπετάνιος του καταραμένου πλοίου λεγόταν Van der Staten και τιμωρήθηκε να περιπλανιέται αιωνίως στις θάλασσες γιατί σάλπαρε για τα ανοιχτά μια Μεγάλη Παρασκευή.

alt
Van der Decken
Πάντως, ο πιο διαδεδομένος θρύλος είναι εκείνος που μας μιλά για έναν καπετάνιο με το όνομα Van der Decken. Με το πλοίο του κατευθύνεται από την Ολλανδία προς τις ανατολικές Ινδίες, όταν πέφτει σε μια βίαιη καταιγίδα στα ανοιχτά του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Υπερβολικά σίγουρος στο ταλέντο που έχει να οδηγεί τα πλοία και παρά τις προτροπές του πληρώματος, ο Van der Decken προκαλεί με υπεροψία τον Παντοδύναμο να βυθίσει το πλοίο αν είναι ικανός. Το πλοίο τη γλιτώνει, αλλά ο καπετάνιος, για τιμωρία που βλαστήμησε τον Παντοδύναμο, καταδικάζεται από Εκείνον να περιφέρεται αιωνίως στις θάλασσες...



Η ιστορία πλανάται προφορικά για αιώνες μέχρι που ο γερμανός ποιητής Χάϊνριχ Χάϊνε, φτιάχνει στα 1830 μια γραπτή ιστορία. Εκεί, ο περιπλανώμενος ναυτικός ελευθερώνεται από την κατάρα μέσω της αγάπης μιας γυναίκας που δέχεται να πεθάνει για να του επιτρέψει να βρει την ειρήνη. Το πλοίο του με τα κόκκινα πανιά το καταπίνουν για πάντα τα κύματα του αρχιπελάγους.

Ο διάσημος γερμανός συνθέτης Ρίxαρντ Βάγκνερ θα εμπνευστεί από το κείμενο του Χάϊνε και θα συνθέσει στα 1843 την όπερά του "Το πλοίο φάντασμα".


alt
Αναπαράσταση από την πρεμιέρα της όπερας

Το 1887, το πλήρωμα του αμερικάνικου πλοίου Orion, κατευθυνόμενο από το Σαν Φρανσίσκο στην Κίνα, παρατηρεί στα ανοιχτά μπροστά του ένα παλιό τρικάταρτο ιστιοφόρο που φωτίζεται από ένα παράξενο άσπρο φως. Για μια στιγμή το ιστιοφόρο πλησιάζει για να εξαφανιστεί ξαφνικά τη στιγμή που οι ακτίνες του φεγγαριού σκεπάζονται από σύννεφα. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ότι τα πανιά του είναι ορθάνοιχτα, τη στιγμή μάλιστα που φυσά ένας πολύ βίαιος άνεμος.

Το 1939, ένα παρόμοιο ιστιοφόρο γίνεται αντιληπτό από την ξηρά από μια εκατοστή ανθρώπων που βρίσκονται σε μια ακτή της Νότιας Αφρικής, στα νοτιοανατολικά του ακρωτηρίου. Το ιστιοφόρο που έχει πάντα τα πανιά του ορθάνοιχτα διασχίζει τη θάλασσα με μεγάλη ταχύτητα, παραδέρνεται μέσα σε μια δυνατή τρικυμία, πότε βυθίζεται και πότε ξαναφαίνεται, τη στιγμή που δεν υπάρχει η παραμικρή πνοή ανέμου, για να εξαφανιστεί μυστηριωδώς μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ανθρώπων της παραλίας.

Το πλοίο φάντασμα με τα τρία κατάρτια θα θεαθεί ακόμα μια φορά στα 1942, κι έκτοτε σπανίως θα αναφερθεί κανείς με σιγουριά σε κάποια περίεργη εμφάνιση. Η εποχή των μοντέρνων πλοίων φαίνεται να έχει καταφέρει ένα μοιραίο χτύπημα στο θρύλο, όπως άλλωστε και σε έναν κάποιον ρομαντισμό για τις ιστορίες της θάλασσας...

Πέρα από το θρύλο, δύσκολα θα βρει κανείς στοιχεία που να πιστοποιούν την ύπαρξη πλοίων - φαντασμάτων. Θα μπορούσε κάποιος να κάνει λόγο για αντανάκλαση μέσα στο χρόνο. Για γεγονότα δηλαδή που συνυπάρχουν στο χώρο. Το πλοίο φάντασμα, θα μπορούσε άνετα να μην είναι κάθε φορά το ίδιο και το αυτό, αλλά κάποια διαφορετικά ανά περίπτωση ιστιοφόρα μιας συγκεκριμένης εποχής, των οποίων η αντανάκλαση γινόταν ορατή σε κάποια μεταγενέστερη εποχή. Εκείνο δηλαδή που έβλεπαν οι θαλασσοπόροι ήταν το πλοίο όπως ακριβώς υπήρχε και κινούνταν στη θάλασσα της εποχής του, και όχι στη θάλασσα μέσα στην οποία έπλεαν οι ίδιοι. Αν κάποιος δηλαδή βρισκόταν πάνω στο πλοίο φάντασμα, δε θα ήταν ικανός να δει το μεταγενέστερο πλοίο, εκείνο δηλαδή του οποίοι οι ναυτικοί το κοιτούσαν έκπληκτοι! Κι αυτό διότι το παρελθόν έχει υπάρξει, το μέλλον όμως όχι. Για να το καταλάβουμε καλύτερα να αναφέρουμε το παράδειγμα μιας θερμικής φωτογραφικής μηχανής όπως εκείνης που λέγεται πως κατασκευάσθηκε πριν από χρόνια σε εργαστήριο των ΗΠΑ, και η οποία μπορεί να φωτογραφήσει το κοντινό παρελθόν: αν φωτογραφήσουμε με μια συνηθισμένη φωτογραφική μηχανή ένα χώρο όπου βρισκόταν πριν από μισή ώρα ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο και τώρα είναι άδειος, θα πάρουμε εμφανίζοντας τη φωτογραφία μας τον άδειο χώρο που φωτογραφήσαμε. Είναι λογικό. Αν όμως φωτογραφήσουμε το χώρο με μια υπερευαίσθητη θερμική φωτογραφική μηχανή, εκείνο που θα πάρουμε θα είναι μια αμυδρή αλλά συγκροτημένη εικόνα από το αυτοκίνητο που υπήρξε εκεί πριν από μισή ώρα! Κι αυτό γιατί το όχημα είχε θερμότητα η οποία παρέμεινε στο χώρο για λίγο ακόμα χρόνο. Φωτογραφίζουμε δηλαδή το παρόν και βλέπουμε το παρελθόν!

alt
Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, του Albert Pinkham Ryder
Ωστόσο, στις θρυλικές επαναλαμβανόμενες εμφανίσεις του Ιπτάμενου Ολλανδού υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά, όπως καιρικές συνθήκες, που δεν επιτρέπουν τον αντικατοπτρισμό: τοπική ομίχλη, μια αίσθηση σκοταδιού... Ο αντικατοπτρισμός θέλει συνήθως πεντακάθαρες καιρικές συνθήκες. Αυτό δείχνει ότι ίσως και να μην επρόκειτο περί αντικατοπτρισμού. Σίγουρα, η διαστολή του χρόνου έχει κάποια σχέση με τις εμφανίσεις των πλοίων - φαντασμάτων. Είναι πολύ πιθανό κάποιες τραγωδίες, κάποια βίαια πάθη, να άφησαν σημάδια στο χώρο και να δημιούργησαν ένα μαγνητικό πεδίο σε υποατομικό επίπεδο. Είναι ενδεχομένως κι αυτοί με τον τρόπο τους κάποιοι αντικατοπτρισμοί του παρελθόντος.

Το 1928, μια ομάδα γάλλων κινηματογραφιστών, βρέθηκε στο Μαρόκο μπροστά σε ένα εκπληκτικό θέαμα: είδαν ψηλά στον ουρανό ένα στόλο πλοίων με ανοιχτά πανιά να ταξιδεύει από τον Ατλαντικό προς το εσωτερικό της Σαχάρας. Ο στόλος πέρασε αργά στον ουρανό και χάθηκε στην έρημο. Τα πλοία φαίνονταν πάρα πολύ παλιά. Είχαν πανιά και παράξενα φλάμπουρα στα κατάρτια τους. Όταν οι φωτογράφοι συμβουλεύτηκαν ιστορικές πηγές, διαπίστωσαν ότι τα πλοία που είδαν έμοιαζαν με εκείνα που χρησιμοποιούσαν η Ισπανία και η Πορτογαλία για υπερατλαντικά ταξίδια στο 14ο αιώνα. Σύμφωνα με τα πορτογαλικά και τα ισπανικά αρχεία, οι σημαίες ήταν του ισπανικού και πορτογαλικού ναυτικού αλλά υπήρχε και ένα τούρκικο πλοίο. Ερευνώντας για την περίπτωση του τελευταίου, βρήκαν ότι μόνο μια φορά, στο 14ο αιώνα, οι ενωμένοι στόλοι της Ισπανίας και Πορτογαλίας συνόδευσαν ένα τούρκικο πλοίο στον Ατλαντικό...


Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Parsifal

Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί μία ενδεχόμενη επιτυχία ή αποτυχία όταν ανεβαίνει η παράσταση αυτή. Οι συντελεστές ωστόσο που εμπλέκονται στη διανομή των ρόλων είναι ότι καλύτερο σήμερα.

Ο Jonas Kaufmann κάνει το ντεμπούτο του στη ΜΕΤ στον ομώνυμο ρόλο, υπό τη διεύθυνση του Daniele Gatti και τη σκηνοθεσία του διάσημου σκηνοθέτη του κινηματογράφου και του λυρικού θεάτρου Francois Girard, ο οποίος κάνει επίσης το ντεμπούτο του στη ΜΕΤ. «Ο Πάρσιφαλ δεν είναι απλώς μια όπερα -είναι μια αποστολή. Στο τέλος της ζωής του, ο Wagner προσπαθούσε να συμβιβάσει όλες τις όψεις της πνευματικότητάς του και τελικά κατάφερε ...να χαλάσει τη φιλία του με τον Φρ.Νίτσε ο οποίος εξέλαβε το εν λόγω έργο ως φιλοσοφική παλινωδία. Οπως κι αν έχει το μουσικό αυτό δράμα (όχι όπερα προς Θεού!) είναι ένα ιερό κείμενο στην ιστορία της μουσικής. H Katarina Dalayman στον ρόλο της Κούντρι, της μυστηριώδους γυναίκας που έρχεται από τους σκοτεινούς αιώνες του Παγανισμού, ο Peter Mattei στο ντεμπούτο του στον ρόλο του Άμφορτας, του βασιλιά των Ιπποτών του Αγίου Δισκοπότηρου, ο Rene Pape σε έναν από τους μεγαλύτερους ρόλους του, αυτόν του σοφού γέρο-ιππότη Γκούρνεμαντζ, και ο Evgeny Nikitin στον ρόλο του μάγου Κλίνκσορ.

Σκηνοθεσία: Franηois Girard

Ορχήστρα της ΜΕΤ
Μουσική Διεύθυνση: Daniele Gatti (ο οποίος δεν ξέρει απλά το έργο, το κατέχει βιωματικά)

Αν δεν πάτε, ακούστε το εδώ

http://www.bbc.co.uk/programmes/b01r0ynw


Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Pfitzner και Wagner γύρω στα μεσάνυχτα

"Η πρόθεση ενός ποιητή δεν πραγματώνεται ποτέ παρά μόνο αν περάσει από την κατανόηση στη συγκίνηση, δηλαδή στη συναισθηματική παρακίνηση του ακροατηρίου. Το συναίσθημα είναι η αρχή και ο σκοπός του κατανοείν, όπως ο μύθος αποτελεί την αρχή και το σκοπό της ιστορίας και ο λυρισμός την αρχή και τον σκοπό της ποίησης."

Κείμενο του Ρ.Βάγκνερ (από το βιβλίο "Ρ. Βάγκνερ το καθαρά ανθρώπινο"). Μουσική υπόκρουση Hanz Pfitzner (από την όπερα Παλεστρίνα, διευθ. Wilhem Fόrtwangler).


Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Wagner με Lohengrin στην πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Βιέννης

http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231228277

Τελικά έχασα στα προγνωστικά μου όπως και ο φίλος μου Θόδωρος. Εγώ τζογάρησα για Αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης κι αυτός για Πέταγμα Βαλκυριών. Πιστεύω και οι δύο επιλογές θα ταν καλύτερες από το πρελούδιο από την τρίτη πράξη του Lohengrin. Οπως κι αν έχει η επιλογή γενικά του Βάγκνερ με χαροποίησε ιδιαίτερα γιατί την οικογένεια Strauss την έχουμε ...υποστεί αρκετές δεκαετίες τώρα (τώρα ίσως διαπράτω αμάρτημα αλλά τέλος πάντων). Το γαμήλιο εμβατήριο σαν μελωδία ήταν τελικά ο πόλος έλξης που θα έκανε τους Γιαπωνέζους τουρίστες ευτυχείς! Ο Θόδωρος σ αυτό είχε δίκιο.

Καλή χρονιά!!!!! 


Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Wagner στην πρωτοχρονιάτικη συναυλία?

Από το αθηνόραμα αντιγραφή.

..."Δεν θα σας υποδείξω να φορέσετε τα (πολύ) καλά σας σαν να βρισκόσασταν στη Χρυσή Αίθουσα του Musikverein, γιατί είμαι σίγουρος ότι το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς θα κυκλοφορείτε στο σπίτι με τις πιτζάμες προσπαθώντας να συνέλθετε από το ξενύχτι του ρεβεγιόν ... Πάντως για να βεβαιωθείτε ότι ο χρόνος πράγματι άλλαξε, ο ασφαλέστερος τρόπος είναι να ανοίξετε την τηλεόραση στην ΕΤ1 ή στην ΕΡΤ HD (στις 12.15) και να απολαύσετε την 73η πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιέννης. Το ίδιο θα κάνουν και εκατομμύρια άνθρωποι σε 81 χώρες (αριθμός ρεκόρ ο φετινός, που περιλαμβάνει μέχρι και την Κούβα και την Ινδία), παρακολουθώντας τον αρχιμουσικό Φραντς Βέλζερ-Μεστ να διευθύνει την σούπερ σταρ των ορχηστρών στο παραδοσιακό καλωσόρισμα του καινούργιου χρόνου. Το πρόγραμμα τυπικά περιλαμβάνει έργα της οικογένειας Στράους, ενώ για πρώτη φορά θα ακουστεί στη συγκεκριμένη συναυλία Βέρντι και Βάγκνερ. Αυτό το λαμπερό γεγονός που είναι ικανό να σας προσηλυτίσει στην κλασική μουσική, θα μεταδοθεί ραδιοφωνικά από το Τρίτο Πρόγραμμα και τους Περιφερειακούς Σταθμούς της ΕΡΑ, και διαδικτυακά μέσω WebTV, ενώ θα επαναληφθεί το Σάββατο 5/1 στις 13.30 στην ΕΤ1...."

Τώρα τι θα επιλεγεί άραγε από το ιδιαίτερο ύφος του συνθέτη? Οχι ότι δεν ταιριάζει στην πρωτοχρονιάτικη συναυλία αλλά σίγουρα δεν μπορεί κανείς να επιλέξει εύκολα όπως στην περίπτωση Strauss. Προσωπική γνώμη η εισαγωγή από τους αρχιτραγουδιστές θα έχει συντελεστή στο στοίχημα 1,2 (δηλαδή σχεδόν σίγουρα αυτό θα είναι), ενώ η εισαγωγή από τη Βαλκυρία μάλλον έχει συντελεστή 30! Με άλλα λόγια απίθανο να ρισκάρουν οι Αυστριακοί συντελεστές κάτι βαρυυυυυυ....πολύ βαρυυυυυ για τα εκλεπτυσμένα αυτάκια τους.


Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Jonas Kaufmann. Ο καλύτερος κλασικός τραγουδιστής για το 2012

Δεν θα διάλεγαν τυχαία οι Αμερικάνοι της Μετροπόλιταν όπερα, τον τραγουδιστή αυτόν για Parsifal. Υπενθυμίζω στις 2/3/2013 η πρεμιέρα (και στη χώρα μας στο Μέγαρο μέσω internet).


Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Ρίχαρντ Βάγκνερ "Το καθαρά ανθρώπινο"

alt

Ενα αναπάντεχα καλό βιβλίο στα χέρια μου γραμμένο από έναν άνθρωπο που φάνηκε ότι αγαπάει το θέμα που διαπραγματεύεται όσο κι αν προσπαθεί να το προσεγγίσει με την λεπτομερειακή ψυχρότητα της επιστημονικής πένας.

Η ιδέα που διαπερνά όλη την προβληματική του Βάγκνερ είναι το καθαρά ανθρώπινο: η πέραν των συμβατικοτήτων - κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών - ανθρώπινη υπόσταση και συμπεριφορά. Είναι η αξία του ανθρώπου ως ανθρώπου. Ο καινούριος κόσμος που υπόσχεται το Δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν βγαίνει μέσα από την καταστροφή του παλιού, του κόσμου της εξουσίας.
Ο συγγραφέας εξετάζει τις φιλοσοφικές, αισθητικές και πολιτικές αντιλήψεις του Ρ. Βάγκνερ, όπως εκφράζονται στην τόσο σημαντική και ριζοσπαστική καλλιτεχνική του δημιουργία. Αντικρούει την εικόνα του συνθέτη, που κατασκεύασε η εθνικιστική και ναζιστική προπαγάνδα, ως μονοδιάστατη, άδικη και μη τεκμηριωμένη. Ανασυνθέτει, επίσης, τις αισθητικές και πολιτικές συζητήσεις του 19ου αιώνα καταδείχνοντας τη σημασία και την επικαιρότητά τους για την εποχή μας.

Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπημένη μου Helen που πέτυχε διάνα και πάλι με το Χριστουγενιάτικο δώρο της!

Profile

plato203 Αλέξανδρος Στεφανίδης
Καλλιθέα, Αθήνα
Το προφίλ μου

Powered by pathfinder blogs